Do zobaczenia.

    Zamiast życzyć do siego roku, życzę do zobaczenia.
Cieszę się, że w przyszłym roku też będziecie.
Poczytam i ...zaśmieję się, albo zamyślę się, czy zasmucę się, czy mnie co poruszy, ucieszy czy wkurzy.
Wtedy we mnie dzieje się tak czy owak.
A potem ... poczekam na więcej.
To tymczasem.

Pozdrowienia dla Pana Johana.

   Wykonując zgrabny całkiem półobrót cudem uniknęłam ciosu.
Po bliższych oględzinach "spadniętego" skonstatowałam, że to co leciało, wydając z siebie dziwaczne mlaśnięcie, było makaronem typu "nitka" (cholera wie ilu jajeczną), do tego silnie okraszoną marchwią w kawałkach i resztkami kury. Nie minęła dłuższa chwila, jak w ślad za makaronem poleciały kości z tejże kury, kartofelki i coś nieokreślonego a mokrego (pewnie rosół).
Przechadzka po osiedlu, szczególnie niedzielna i poobiednia, jest zajęciem ryzykownym. Balkonów ci u nas dostatek, a praktycznie z każdego lecą na ciebie człowieku przeróżnej maści wytwory kulinarnej fantazji.
Podejmując ryzyko, w imię głębszego niż dotychczas zbadania kwestii walającego się żarcia, przeszłam się dalej i znalazłam: hałdy chleba, zwałowiska: kiełbas, parówek, surówek, obierek z ziemniaków, gotowanych ziemniaków, kanapek, kapusty kiszonej zasmażanej i innych "wiktuałów" w różnym stopniu rozkładu.
Czy ktoś poza lenistwem, brakiem kultury i bezmyślnością zna przyczyny, dla których tak wielu ludzi wyrzuca jedzenie przez okna wprost na osiedlowe trawniki, a przy odrobienie szczęścia swoim współplemieńcom na głowy?
Głodne ptaszki, kotki i pieski?
Nie!

Bajka dla literkożerców.

Popatrzcie.
Oto bajka.

Dobrze.

  Przeczytałam jeden wpis, góra dwa, i jak to się mówi byłam urzeczona. Z miejsca wiedziałam, że chcę przeczytać więcej. Na wejście to, co na bieżąco, jak znajdę więcej wolnego czasu, to resztę, starsze wpisy. Dziś - szczęśliwym zrządzeniem losu - mam więcej czasu. Czytam sobie i cieszy mnie, że blogowanie jako takie odkryłam późno, a te blogi, które odnalazłam mają już całkiem pokaźną historię. Dzięki temu mam dzisiaj dużo do przeczytania. Czytam więc sobie i dobrze.

Ale raczej wyszło inaczej.

   Zamierzałam pisać o książkach, nie tyle  jakie są, albo o czym są, ale opisywać je przez pryzmat własnych doznań, przemyśleń, emocji, które towarzyszyły mi w trakcie lektury i po jej zakończeniu. Co we mnie zostało dzięki cudzym słowom, co się zmieniło, a co umocniło w tym kształcie, który już we mnie był. Sądziłam, że mogę pisać o tym jak różny był mój odbiór tej samej książki, zależnie od nastroju w jakim byłam kiedy po nią sięgałam, od tego ile miałam wtedy lat, albo ile i jakich za sobą doświadczeń. Jak wypełniały się te miejsca walencyjne, które otwiera utwór. Taki miałam zamiar, bo przeżycia związane z lekturą są dla mnie istotne, w znaczący sposób mnie ukształtowały, określają mnie. Miałam nadzieję, że dzięki temu kogoś do lektury zachęcę.
Być może zamiar swój zrealizowałabym, ale zaczęłam od czytania blogów "książkowych" i dupa.
Niektóre są świetne, inne dobre, ale tu chodzi mi o te, które są żenujące.

Czemu czytam i dlaczego nie mogę pisać.

  Wierchoł pamięta taką scenę:  miał 4 lata i płynnie czytał – Mamełe pomagała starszemu Bracholkowi Wierchoła z nauką, dzięki czemu nauczył się wielu rzeczy wcześniej niż mu to było potrzebne, przez co później mógł się skutecznie zanudzać na śmierć (rzecz jasna tylko przez jakiś czas) – uwielbiał siadywać na usypanej na podłodze stercie książeczek z serii z wiewiórką i tej z „Poczytaj mi mamo”, wyciągać  spod dupska kolejne książki i godzinami czytać.